„Ohyda” [1984] ◄ | ► „LP3” [1986]

Szok i niedowierzanie. Absurdalny mariaż Borysewicza z rysunkową adaptacją przygód Jacka i Placka okazuje się strzałem w dziesiątkę i zastrzykiem morfiny prosto w smutną dupę. „O dwóch takich, co ukradli Księżyc” to przebieżka po tęczowej krainie natchnionej bezceremonialności i atmosferycznej iluzji, przewyższającej rzeczywistość pod każdym względem.

Było w polskiej myśli fantasy, siermiężnej i śmigłej jednocześnie, coś unikalnego, niedościgłego; coś, co sprawiało, że światy z tekstów Brzechwy, Pagaczewskiego, Makuszyńskiego, Nienackiego, Sapkowskiego czy Chmielewskiego, jakże odmienne od spospoliciałych Śródziemia czy Westeros, stawały się sceneriami nie z drugiego końca świata, a z drugiego końca kołdry. Zrozumiał to nie tylko Borysewicz, który zagrał na tej płycie zresztą na wszystkim, od gitary po perkusję, ale, co ważniejsze, zrozumiał to także Mogielnicki. Efektem jest dzieło w skali polskiej muzyki rozrywkowej unikatowe: spotkanie lat osiemdziesiątych oraz dwudziestych XX wieku na płaszczyźnie czterdziestu minut zapisu fonicznego. Co kluczowe, nie ogranicza się Borysewicz do stanowiącej najmniejszą linię oporu bajkowej beztroski; „O dwóch takich, co ukradli Księżyc” pełna jest skoszarowanych po kątach subtelnych niepokojów, osiągających apogeum w dwudennym, niejednoznacznym „Czarodzieju”.

Wnoszącym płytę ponad poziomy składnikiem „X” jest jednak coś zupełnie innego: prostota. Nie wylano nad „O dwóch takich, co ukradli Księżyc” litrów potu – i bardzo słusznie, ponieważ byłby to sabotaż. Oto nie tyle album, co dźwiękowa rolka filmowa, mimochodem wzruszająca i przejmująca do granic zbutwiałej dorosłości. Nota: A

KAPTACJA:  ★★★★★★
PALETA:  ★★★★★☆
WIARYGODNOŚĆ:  ★★★★★☆
BZIK:  ★★★★★☆
LIRYKA:  ★★★★★☆
MIODNOŚĆ:  ★★★★★★
+ ODWAGA:  ★★☆
(suma: 34/36)

Lista utworów:
1. Dwuosobowa banda   ★★★★★★
2. Siedmioramienna tęcza  ★★★★★☆
3. Matka  ★★★☆☆☆
4. Marchewkowe pole  ★★★★★☆
5. Hrabia  ★★★★★☆
6. Wędrówka  ★★★★☆☆
7. Awantura  ★★★★☆☆
8. Czarownik  ★★★★★★
9. Chmurka  ★★★★★☆
10. Latający kot  ★★★★★★
11. Oaza  ★★★★★☆
12. Lew  ★★★☆☆☆
13. Galop strażników  ★★★★★☆
(średnia: 4.8/6)

Płyta: Berserk Top 50 – 1 miejsce, dyskografia zespołu – 1 miejsce, rok 1986 – 1 miejsce, pięciolecie 1986-1990 – 1 miejsce, dekada 1981-1990 – 1 miejsce
Zespół: dekada 1981-1990 – 2 miejsce, dekada 1991-2000 – 1 miejsce, dekada 2001-2010 – 1 miejsce, klasyfikacja generalna – 2 miejsce

Powiązane płyty: Lady Pank: “Lady Pank” [1983], Lady Pank: “Ohyda” [1984], Lady Pank: “LP3 – nigdy za wiele rokendrola” [1986], Lady Pank: “O dwóch takich, co ukradli Księżyc cz. 2” [1988], Lady Pank: “Tacy sami” [1988], Lady Pank: “Zawsze tam, gdzie ty” [1990], Lady Pank: “Na, na” [1994], Lady Pank: “Międzyzdroje” [1996], Lady Pank: „Zimowe graffiti” [1996], Lady Pank: “Łowcy głów” [1998], Lady Pank: “Nasza reputacja” [2000], Lady Pank: “Teraz” [2004], Lady Pank: “Strach się bać” [2007], Lady Pank: “Maraton” [2011], Lady Pank: „Miłość i władza” [2016], Lady Pank: “Zimowe graffiti 2” [2017], Lady Pank: „LP40” [2021]
Powiązane inne: Lady Pank: “Minus Zero” [1985, recenzja singla], Lady Pank: “Oglądamy film” [1988, recenzja singla], Lady Pank: “Zamki na piasku” [1997, recenzja singla], Lady Pank: “Mniej niż zero” [2018, recenzja singla], Lady Pank: “Z dachu” [2011, Berserk Literat], 20 najlepszych numerów Lady Pank, 10 najgorszych numerów Lady Pank

Lady Pank: „O dwóch takich, co ukradli Księżyc”
Rok: 1986
Wytwórnia: Poljazz
Personel: Janusz Panasewicz (wokal), Jan Borysewicz (muzyka, gitara, wokal, gitara basowa, klawisze, perkusja), Urszula Mogielnicka (chórki), Andrzej Mogielnicki (słowa)