Jedyny płytowy efekt połączonych sił Artura Rojka oraz muzyków Ścianki, potęgi polskiego undegroundu, broni się po siedemnastu latach skutecznie, aczkolwiek nie jest to obrona kompletnie pozbawiona wysiłku. Jakkolwiek jakość zdecydowanej większości „Uwaga! Jedzie tramwaj” nie podlega dyskusji, to ma słynny album również mankamenty, które owszem, mogły umknąć załzawionym krytykom u progu XXI wieku, ale niemalże dwie dekady później zdanie sobie z nich sprawy wydaje się dziejową koniecznością.

Psychodeliczna wyprawa w świat dzieciństwa Rojka prowadzi przez słoneczne ulice, ośnieżone parki, cyrki i torowiska tramwajowe, pomiędzy którymi dryfują Cieślak i Kowalczyk, bohaterowie drugiego planu, dziergający w tle nostalgicznych akordów foniczny czar, decydujący o sukcesie całego projektu. „Uwaga! Jedzie tramwaj” rezyduje bowiem na granicy piosenki i awangardy, snu i koszmaru, a utrzymują go w tym punkcie właśnie muzycy Ścianki, starający się za wszelką cenę bariery hałasu nie przekroczyć – a szkoda, panowie, wołam w stronę pustej kuchni. Szkoda, bowiem elementy mroku jawią się zbyt sporadycznymi, a cały album odrobinę zbyt cukierkowym, w takim również charakterze niestety wybrzmiewając za pomocą ostatniego utworu, „Otto Pilotto”, ma się rozumieć – rozmarzonego, ale trywialnie, bezrefleksyjnie i po chłopsku. Wrażenie niewykorzystanej szansy pozostawiają po sobie również „Karuzele, skutery, rodeo” oraz „Dzieci 2”, potencjalne burze z piorunami, w których kompania reprezentacyjna rodzimej alternatywy przełomu stuleci jakby nie pozwoliła sobie na przesadne harce, ugrzeczniając w efekcie utwory i dopinając na nich szkolny mundurek nieco na siłę.

Nie zmienia to faktu, że całościowo jest „Uwaga! Jedzie tramwaj” pozycją przejmującą i niezwykle wartościową. Nawet jeśli wbrew opinii wielu hipsterskich portali nie jest to jedno z najwybitniejszych osiągnięć w historii polskiej muzyki rozrywkowej – a nie jest; jest to, tylko i aż, bardzo, bardzo dobra płyta – to zdecydowanie kwalifikuje się jedyne wydawnictwo Lenny Valentino na honorową półkę krążków, których wysłuchanie w skupieniu raz na rok uważam za patriotyczny obowiązek. Nota: B+

KAPTACJA:  ★★★★★★
PALETA:  ★★★★★★
WIARYGODNOŚĆ:  ★★★★★☆
BZIK:  ★★★★★☆
LIRYKA:  ★★★★☆☆
MIODNOŚĆ:  ★★★★★☆
+ ODWAGA  ★☆☆
(suma: 32/36)

Lista utworów:
1. Zniszczyłaś to czy zniszczyłem to ja  ★★★★★☆
2. Karuzele, skutery, rodeo  ★★★★☆☆
3. Jesteśmy dla siebie wrogami  ★★★★★☆
4. Chłopiec z plasteliny  ★★★★★★
5. Dzieci 2  ★★★★☆☆
6. Uwaga! Jedzie tramwaj  ★★★★★☆
7. Dom nauki wrażeń  ★★★★★☆
8. Dla Taty  ★★★★☆☆
9. Trujące kwiaty  ★★★★★★
10. Otto Pilotto  ★★★☆☆☆
(średnia: 4.7/6)

Płyta: Berserk Top 50 – 2 miejsce, rok 2001 – 1 miejsce, pięciolecie 2001-2005 – 1 miejsce, dekada 2001-2010 – 1 miejsce
Zespół: nieklasyfikowany

Powiązane płyty: brak
Powiązane inne: brak

Lenny Valentino: „Uwaga! Jedzie tramwaj”
Rok: 2001
Wytwórnia: Sissy Records
Personel: Artur Rojek (muzyka, słowa, wokal, gitara akustyczna), Maciej Cieślak (muzyka, gitara), Jacek Lachowicz (muzyka, klawisze), Mietall Waluś (muzyka, bas), Arkadiusz Kowalczyk (muzyka, perkusja), Andrzej Mańkowski (wiolonczela)