„Spokojnie” [1988] ◄

No i klops. Zdążył w ciągu minionego roku Staszewski zespół zawiesić, wyemigrować do Londynu, z Londynu wrócić i zespół reaktywować. Efektem ubocznym wzmożonego przesuwania się Kazika po europejskich równoleżnikach i południkach jest przesunięcie się brzmienia Kultu – szkoda, że w stronę wymęczonego rockowego nudziarstwa.

Album otwiera iście harleyowy riff Kwaśniewskiego, mniej lub bardziej wyznaczając kierunek nadchodzących czterdziestominutowych zmagań. Jest kwadratowo, monotonnie i zwyczajnie niedobrze. Jakby tego było mało, jest też rozwlekle: pięć minut, kolejne pięć minut, sześć minut, siedem (!) minut. Litości. „Oni chcą ciebie”, zalatujący szczodrze zlotem motocyklistów w Iławie opener, uparcie nie chce się skończyć: Kazik przestrzega przed kapitalizmem, solo gitary, solo klawiszy, Kazik przestrzega przed kapitalizmem. Podobny scenariusz ten powtarza się w bluesującym jałowo „Fali”, wyposażonym o zgrozo dodatkowo w długą, instrumentalną codę. Rozwlekłość i chroniczna nieumiejętność stawiania piosenkom przekonujących konkluzji kładą również bardzo obiecujący „Londyn”, przepoczwarzając go w kręcący się wokół własnego ogona, miałki psychodelik (komu i do czego potrzebny był ten klawiszowy wstęp, pytam się). Osobne słowa nieuznania należą się utworowi „Dzieci wiedzą lepiej”, wielopoziomowej katastrofie stemplującej jednocześnie początek wokalnej przygody Kazika z językiem angielskim. Wychwala lider Kultu dziecięcą prostolinijność i nieskazitelność, a w tle tej przejmującej sceny instrumentaliści znęcają się przez trzy trudne minuty nad łopatologicznym rock rapowym riffem. Trudno nie odnieść wrażenia, że ze składu, który zaledwie dwa lata wcześniej wypuścił w świat „Posłuchaj to do ciebie”, nie został kamień na kamieniu.

Z jasnych punktów – album w miarę porządnie się kończy („Tut”, „Czekając na królestwo J.H.W.H.”, „Po co wolność”) i bardzo dobrze zamyka („Po co wolność”). Dotrwanie do umiarkowanie satysfakcjonującego payoffu „Kasety” to jednak żmudna pielgrzymka przez bagna dziadowskiej, rockowej kiszonki. Jakiekolwiek było podłoże takich, a nie innych decyzji stylistycznych – próba poszerzenia grona odbiorców, brak weny w tym miejscu i czasie – ich jedynym efektem jest sztampowy materiał dla kompletnie nikogo. Nota: F

KAPTACJA: ★ ★☆ ☆ ☆ ☆
PALETA: ★ ★ ★ ★☆ ☆
WIARYGODNOŚĆ: ★ ★ ★ ★☆ ☆
BZIK: ★ ★☆ ☆ ☆ ☆
LIRYKA: ★ ★ ★☆ ☆ ☆
MIODNOŚĆ: ★ ★☆ ☆ ☆ ☆
(suma: 17/36)

Lista utworów:
1. Oni chcą ciebie ★ ★☆ ☆ ☆ ☆
2. Londyn ★ ★ ★☆ ☆ ☆
3. Kwaska ★ ★ ★ ★ ☆ ☆
4. Fali ★ ★ ★☆ ☆ ☆
5. Dzieci wiedzą lepiej ★☆ ☆ ☆ ☆ ☆
6. Jaką cenę możesz zapłacić ★ ★☆ ☆ ☆ ☆
7. Tut ★ ★ ★ ★ ☆ ☆
8. Czekając na królestwo J.H.W.H. ★ ★ ★☆ ☆ ☆
9. Po co wolność ★ ★ ★ ★ ★ ☆
(średnia:. 3.0/6)

Płyta: rok 1989 – 1 miejsce
Zespół: dekada 1981-1990 – 1 miejsce

Powiązane płyty: Kult: „Kult” [1987], Kult: „Posłuchaj to do ciebie” [1987], Kult: „Spokojnie” [1988]
Powiązane Kult: „Czarne słońca” [1993, recenzja singla]

Kult: „Kaseta”
Rok: 1989
Wytwórnia: Arston
Personel: Kazik Staszewski (wokal, słowa), Rafał Kwaśniewski (gitara), Robert Sadowski (gitara), Janusz Grudziński (klawisze, gitara), Ireneusz Wereński (bas), Piotr Falkowski (perkusja), Krzysztof Banasik (waltornia), Roman Kozak (puzon), Paweł Jordan (saksofon)